Hema heyatımız mukayese olmuş bitmiş Sonumuz hayırlı olsun

Bazı cümleler var ki insanın içinde bir yerlere dokunuyor. Özellikle o “bir çiçek diğerine neden senin rengin kırmızı demez” kısmı harikaydı. Yarışta olmadığımızı unutuyoruz bazen, sanki herkesle rekabet etmeliyiz gibi. Bu yazı biraz durup düşünmemi sağladı.teşekkürler

Her çocuğun farklı bir zamanı vardır demeniz mükemmell bir tespit olmuş çok doğru. Keşke herkes bunu anlayabilse özellikle bizimkiler kanatlansam boşuna ne yapmışsın diyorlar

Ben de hep birileriyle kendimi kıyaslıyordum yazıyı okuyunca biraz bişeyler kazandım. Teşekkür ederim.

Çok düşündürücü bir yazı olmuş Bazen farkında olmadan bizde çok kıyas yapıyoruz ve sonra kendimizi kötü hissediyoruz.

Almanya’da zBenim çocuklar da okula gidiyo burada, bazen ister istemez biz de kıyaslıyoruz başka çocuklarla. Ama şimdi fark ettim, bu onlara haksızlık. Yazı çok şey öğretti bana.

Abi ellerine sağlık, çok güzel yazmışsın. Burda dışarda yaşarken insan kendini daha çok kıyaslıyor, millet ne yapmış biz ne yapıyoruz diye… Yazdıkların ilaç gibi geldi vallahi.

Valla yazı bana fena dokundu biz burda Almanya’da hep bi yarış içindeyiz gibi hissediyoruz. Herkes bi yerlere gelmiş biz hâlâ çabalıyoruz diye üzülüyoruz bazen. Ama yazar doğru demiş herkesin zamanı ayrıymış bunu unutmuşuz.

“Bu yazı, sadece bir farkındalık metni değil; ruhu dinlendiren, kalbi onaran bir uyanış çağrısı… Her cümlesi, başkalarına bakarken kendini unutanlara bir pusula gibi yön gösteriyor. Özellikle ‘başkasının ışığı, seninkini asla gölgeleyemez’ cümlesi, insanın kendi içsel değerini hatırlaması için güçlü bir tokat gibi. Sizin iç sesiniz okurun yüreğine dokunuyor.Teşekkür ederim; kıyasın sessiz zehrinden kurtulmak isteyen herkese iyi gelecek nadide bir yazı olmuş.Kaleminize sağlık”

Bu yazıyı Babam dün okudu gelip bana sarıldı. Bu hafta ertelenen doğum günümü kutlama sözü aldım. Çok mutluyum iyi zamanında yazdınız. Teşekkürler

‘Kıyasın sessiz zehrinden uyanmak’ metaforu gerçekten çok çarpıcıydı. Hayatın her birey için farklı değişkenlerle ilerlediğini hatırlatan o ‘denklem’ benzetmesi ise derin bir şekilde düşündürdü. Kaleminizden dökülen bu farkındalık, ‘bugünkü ben’ ile ‘dünkü ben’ arasında kurduğumuz ilişkiye odaklanmamı sağladı. Yazınız, başkalarının değil, kendimizin en büyük yol arkadaşı olduğunu içtenlikle hissettirdi. Paylaşımınız adeta sessiz ama etkili bir çağrıydı — içsel barış ve kendi ritmimizle mutlu olmanın ne kadar kıymetli olduğunu yeniden hatırlattı. Kaleminize ve yüreğinize sağlık hocam.

Kıyaslamalarla yıprandığımız bu çağda, kaleminizle içimize dokundunuz. Yazınız sayesinde başkalarıyla yarışmak yerine kendi değerimizi fark etmeyi yeniden öğrendik. Her satırınız bizde farkındalık uyandırdı.size gönülden teşekkür ediyorum İyi ki yazdınız, iyi ki varsınız hocam

Kışla tv nusaybinin dili tercümanı oldun yol elektriğe hastane ne yazdın hepsini yaptılar. Bu yazı ile bizleri kendine getirdin bizde artık bişey yapmalıyız. Yazarın Her yazdığı yazılar konuları daha çok güzel oluyor gözümüz diğer yazılari için yoldadır

Kıyas iki cihanida kaybettirecek bir hastalık belirttigin gibi sayın hocam bu dünyada huzur ve mutluluğun önündeki en önemli engellerden biri zira şükürsüzlüğü besleyen zehir...her yazıni ve KONUNU sabirsizlikla bekliyorum...Allah kalemini daha da guclendirsin insaallah

Destê te sax be, dilê te jî sax be, gelek xweş nivîsîye.

Ben emekli bir öğretmenim Bu yazı beni yıllar öncesine götürdü. Sınıfın arka sırasındaki sessiz çocuklar geldi aklıma… Kendi iç mücadelesiyle uğraşan ama sesini çıkaramayan o güzel yürekler… Belki bir teşekkür, belki bir sarılma bekliyorlardı… Ama ben onları, “daha iyi ol” diye hep başkalarıyla yarıştırdım. Kaleminize sağlık Teşekkür ederim

Değerli hocam yüreğinize sağlık yine güzel bir konuya değinmişsiniz.Gerçekten çok kötü bir durum kıyaslanmak!!!Çok şükür benim öyle bir durumum olmadı.Çocuklarımada kıyası yapmam;çünkü herkesin kendi ‘ne özgü bilgi,becerisi vardır.Ancak maalesef yaşadığımız toplum bu tür konularda hasas davranmıyor ve yıllarca çocuklar bu psikoloji ile mücadele ediyor.Ayrıca insanlar kendi bulunduğu maddi manevi ortamını,yaşantısını beğenmemeğe başladı.Senin beğenmediğin hayatın başkalarının mutluluğu…!En önemlisi ‘de insanın sağlıklı olması.Biz bu dünyaya bir imtihan için geldik,gidiyoruz.Eğer iman varsa gerisi teferruat…!Sonuç olarak insan her anının kıymetini bilmelidir…ve kendi,çocukları ve ailesi için en iyisini dilesin ve yapmaya çalışsın ama olmadı diye de dünyanın sonu değildir…!

Ben bu yazıyı okuyunca içime bi pişmanlık ateş düştü Gençliğimden beri çocuklarımı hep bi başkasıyla çekiştirdim Bak amcaoğlun şöyle yaptı komşunun kızı böyle etti dedim. Ben dedikçe çocuklarımın gözünde bi şeyler söndü fark etmedim. Hanıma da çokça hep dedim. Bak filancanın hanımı şöyle yapıyor dedim şimdi düşünüyorum da ben onların kalbini hepten kırdım da hiç duymadım yıllardır Kardeşlerime bile küçüklüğümüzde hep yarış gibi baktımŞimdi yaş geldikçe anlıyorum yarış kimseyle değilmiş.İnsan kendini geçmeliymiş Bu yazıyı okuyunca sanki yılların yükü omzumdan düştü Gözlerim doldu vallah billah Keşke diyorum keşke bu sözleri evvelce duysaydım da çocuklarımın kalbini incitmeseydim Ama şimdi burdan evlatlarıma sesleniyorum: Babanız eşşek gibi pişmandır sizi kıyaslamayam artık söz veriyorum olduğunuz gibi seviyorum artık Geç de olsa öğrendim Hakkınızı helal edin

Herkesin hayat yolculuğu, koşulları ve imkanları farklıdır. Buna karşın, yetiştiğimiz toplum nedeniyle aklımızda bir “ideal insan” portresi oluşabilir. Bu portreye bir de rekabet duygusu eklenince ister istemez kendimizi başkaları ile kıyaslama eğilimine girebiliriz. Mutluluk, insanların hayatlarında en çok aradığı şeylerden biridir. Ancak, mutluluk kavramı, kişiden kişiye değişebilir ve herkesin mutluluğu farklıdır. Genel olarak, mutluluk, kişinin kendisini iyi hissettiği ve yaşamından tatmin olduğu bir durumdur. Mutluluk, içsel bir duygu olduğu için, dış koşullardan bağımsızdır ve kişinin iç dünyasıyla ilgilidir. Mutlu olmak, kişinin kendisine, sevdiklerine ve hayata karşı olumlu bir bakış açısına sahip olduğu bir ruh hali olarak da tanımlanabilir. Kaleminize sağlık hocam, çok doğru ve yerinde tespitler…

Yazar kardeş ellerin dert görmesin, bu yazı Nusaybin’in havası gibi iyi geldi vallahi billahi Bizimkilerden çok çektim. Benim çocukluğumu mukayese ile bitirdiler. Onlardan kaçıp İstanbula yerleştim. Burda adamdan saydılar. Kışla tv çok büyük hayır işledi. Belki benim gibi saysan on tane hatırası olmayan nice insanların hayatını değiştirecek bir yazı. İnşallah herkes okur da çocuklar kurtulur.

Mükemmel bir Yazı tam bir yol haritası eline sağlık güzel insan

Kıyas nedir görsünler diye bunu okul panosuna assınlar her öğretmen ve idareciler önce okusun. Bu yazıdan sonra kendimi biraz daha sevdim vallahi yıllarca kıyasın içinde boğulmuşum

Yazının sonunda dedin ya denk gelmezsin kimseye işte orası yıkıldı be usta yıkıldı Böyle yazılar az geliyor vallahi insanın kendini iyi hissetmesi için bire bir

Ben şimdi bu yazıyı aile grubuna atıyorum, sonra çıkacam gruptan :))

Vallahi okurken içimden tam da ben dedim sanki içimi okumuşsun be hocam O senin değerin sonuç kağıdına sığmaz kısmı yok mu… ha orda yandım, tam kalbime dokundu Kralsınız. Bu yazı sınav stresinden yanan ciğerimize su gibi geldi yeminle, çok teşekkürler Bu arada Hangi Okuldasınız?

Sayın hocam öncelikle çok yerinde tespitleriniz için tebrik ediyorum. Bizler veliler/öğretmenler/birilerinin üstü olan her hangi bir pozisyondaki kişiler olarak sürekli bir başarı kıstası ile çocuklarımızı/öğrencilerimizi/astlarımızı kıyasladık. Bunu yaparken anne babada iyi niyetliydi. Öğretmende öğrencisinin iyiliğini düşünüyordu. Fakat her bireyin özündeki cevher farklı ise neden matematik başarısı genel bir kriter olmak zorunda olsun ki? Sizinde yazdığınız gibi farklılıklarımızı toplamsal bütünlüğümüz için büyük bir renklilik. Kimi çocuk güzel resim yapar, kimi hızlı koşar, kimi sessizdir ama güzel yazı yazar. Herkesin kabiliyetleri değişken iken bize düşen özellikle çocukluk ve gençlik dönemlerinde eksikleri görmek yerine doğru ve güzel olanları takdir etmek, beğendiğimizi onlarında başarılı olduğunu onlara göstermek olmalıdır. Hayatta başarıya ve beğenilmeye aç kalmış insanlar bu açlıklarını sosyal medya üzerinden yapay şekillerde tatmin etmeye çalışıyor. Halbuki her çocuk özeldi. Biz belki kıymetini bilemedik. Onlara kendilerini yeterince özel hissettiremedik. Bunun neticesinde eksik kalan parçaları şöhretle para ile makam ile kapamaya çalıştı bazıları. Şöhret için olmadık şaklabanlıklar yapan, para için illegal yollara sapan ya da makam için astını ezen arkadaşının kuyusunu kazanlar hep bu eksiği fark edemeyişimizin ürünü oldu. Dilerim bu yazı eğitimciler/ebeveynler ve yöneticiler için güzel bir farkındalık vesilesi olur.

O senin değerin sonuç kağıdına sığmaz kısmı yok mu… ha orda yandım tam kalbime dokundu Hocam:)

Çok güzel bir konuya değindiniz hocam .Allah zihin açıklığı versin.umarım bir çok kişinin bu hastalıktan kurtulmasına vesile olur .

Vallahi okurken içimden tam da ben dedim sanki içimi okumuşsun be adam

Vallahi billahi ben bu yazıyı çerçeveletip duvara asacam, dükkanda herkes okusun görsün.

Hocam ben bir öğretmenim, bu yazıdan sonra öğrencilerime bakışım değişti, eline yüreğine sağlık

Abooo içimdeki acıyı tarif etmiş yazar sen nerden bildin bizim evdeki halleri

Kıyas mı? Allah belasını versin kıyasın yıllarca dayımın oğluyla kıyasladılar beni bak halen sinirim bozuk

Dinime İmanıma babam bu yazıyı okusaydı kesin derdi Hele bak bak ne güzel yazmış adam Sen niye bir boka yaramıyorsun git sen de yaz:(

Usta helal olsun sana, yazıyı okurken bir güldüm bir düşündüm, gözümden yaş geldi hem kendime hem çocuklarıma çokça yaptığım bir yanlış

Yemminle ben bu yazıyı anneme okutacam, her gün komşu çocuğuyla kıyaslamaktan bıktım bıktım bıktım.

Dayı her bi cümlesi altın gibi valla ya ben bunu her gün okuyayım içim açılıyor

Heval vallah tam benlik bi yazı olmuş hele hele o “herkesin sınavı ayrı kitapçık” kısmı ciğerime işledi! Spass

Çok güzel konulara değiniyorsunuz sayın hocam kaleminize ve yüreğinize sağlık Zamanın Descartesi olmaya aday bir kişi görüyorum.

modern insanın en yaygın duygusal çıkmazlarından biri olan kıyaslama üzerine derinlikli, bilinçli ve oldukça samimi bir bakış sunuyor. Hem bireysel psikolojiye hem toplumsal dinamiklere dokunuyor. Kıyaslamanın nasıl küçük yaşlardan itibaren içimize yerleştiğini, bunun zamanla içsel bir mutsuzluk kaynağına dönüştüğünü çok yalın ama etkileyici bir dille anlatıyor. Yazının en güçlü yanı, sadece sorunu tespit etmekle kalmayıp okuyucuya bir farkındalık ve alternatif bir bakış açısı kazandırması. Gençlere, ailelere ve eğitimcilere yönelik mesajlar oldukça yerinde ve zamanlaması çok doğru. Günümüzde sınavlar, başarı, performans gibi kavramlar üzerinden oluşan kıyas kültürünü sorgulaması, yazıya evrensel ve insani bir boyut katıyor. Dilsel olarak ise hem sade hem de edebi bir ton yakalanmış. Özellikle metaforlar (“her çiçek farklı açar”, “herkesin sınavı ayrı kitapçık” gibi) mesajı kuvvetlendiriyor ve yazıya akılda kalıcılık katıyor. Tebrikler…

Çok yerinde tespitler sayın hocam. Bu yazıyı çok ödev veren başta ilkokul öğretmenlerine tavsiye ediyorum. Her şey ordan itibaren başlıyor maalesef.

Gençlerin hırsı açısından ve mutlu olmak bağlanmında gğzel bir yazı olmuş, teşekkürler hocam...