Kaleminize ve vicdanınıza sağlık. Yazınız, yalnızca öğretmenlerin yaşadığı bir mağduriyeti değil; aslında bir toplumun kendi geleceğine nasıl davrandığını çarpıcı bir berraklıkla ortaya koyuyor. Özellikle “dışsal mobbing” kavramını merkeze almanız, bugünün dijital dünyasında görünmez ama yıkıcı bir baskı alanını çok yerinde tarif ediyor. Ancak bu tabloya bir pencere daha açmak gerektiğine inanıyorum: Sistemsel düzenlemeler ne kadar güçlü olursa olsun, eğitim camiasının kendi iç dayanışması zayıf kaldığında öğretmen yine en kırılgan halka olmaya devam ediyor. Ne yazık ki bugün birçok kurumda, öğretmenler ve idareciler arasında olması gereken sadakat, açık iletişim ve birbirini koruyup kollama refleksi yeterince güçlü değil. Oysa öğretmen, sınıfta yalnız bırakıldığını hissettiği anda sadece kendisi değil; eğitimin ruhu da savunmasız kalıyor. Diğer meslek gruplarına baktığımızda bu dayanışma kültürünü daha net görüyoruz. Asker, askerini yalnız bırakmaz; en zor şartta bile birbirine sırtını yaslar. Polis, meslektaşına sahip çıkar; önce kendi iç bütünlüğünü korur. Sağlık çalışanları, yoğunlukta dahi birbirlerine öncelik tanır, omuz verir. Çünkü bilirler ki zincirin en zayıf halkası kırılırsa, bütün yapı çöker. Ne yazık ki kurumlar içinde bu zincirin en zayıf halkası çoğu zaman eğitimciler oluyor. Bu nedenle mesele yalnızca CİMER, MEBİM ya da hukuki düzenlemelerle sınırlı değil. Önce okulun içinde, öğretmenler arasında; sonra öğretmen ile idare arasında güçlü bir güven ve dayanışma hattı kurulmalı. Öğretmenin arkasında duran bir idareci, meslektaşına kulak veren bir öğretmen topluluğu; dışarıdan gelen haksız rüzgârları çok daha başlamadan keser. Yazınız, öğretmenin itibarını savunurken aynı zamanda bize şu soruyu da sorduruyor: “Biz, kendi içimizde ne kadar birbirimize sahibiz?” Eğer bu soruya samimiyetle cevap verirsek, inanıyorum ki hukuki düzenlemeler de, toplumsal vicdan da çok daha sağlam bir zemine oturacaktır. Bu değerli yazı için teşekkür ederim. Farklı pencereler açan, düşündüren ve en önemlisi öğretmeni yeniden merkeze alan bu yaklaşımın çoğalması dileğiyle…

Hocam, bu güzel ve anlamlı yazın için yüreğine sağlık. Aslında ben de bir süredir bu konuda bir şeyler karalamayı düşünüyordum ama biliyorsun; işin içinde bir öğretmen olarak yer alınca insan bazen kalemini biraz geride tutuyor, duygularını içine hapsediyor. Senin bu yazın tam anlamıyla dertlerimize tercüman olmuş, ellerine emeklerine sağlık. Ben de senin bu kıymetli satırlarına, kendi tuttuğum notlardan birkaç ekleme yaparak bu haklı serzenişine omuz vermek isterim: Hep diyoruz ya; mağdurun sesi kısılmamalı ama iftiracının eline de bir silah verilmemeli. Burada çok hassas bir denge kurmak zorundayız. Şüphesiz ki öğretmenlik mesleğiyle asla bağdaşmayan; fiziksel şiddet, taciz ya da her türlü ayrımcılık gibi suç niteliği taşıyan şahsi kusurlar bizim "kırmızı çizgimizdir". Bu tür durumlarda öğrencimizi korumak ve sistemi bu zehirli davranışlardan arındırmak bizim en asli namus borcumuzdur. Şikâyet mekanizması, işte bu gerçek mağdurlar için adaletin tecelli ettiği bir kale olmalıdır. Ancak burada bir ayrımı da doğru yapmalıyız: İnsani bir yorgunluktan veya pedagojik bir süreçten kaynaklanabilecek, telafisi mümkün olan mesleki hatalar ile kötü niyet barındıran şahsi suçları aynı kefeye koyup öğretmeni dijital linç kültürüne "yem" etmemeliyiz. Asılsız ihbarlarla öğretmenin elini kolunu bağlamak, aslında eğitimin ruhunu hapsetmektir. Eğer bir şikâyetin sonunda "kasıtlı bir iftira" olduğu kabak gibi ortaya çıkıyorsa, o dosya sadece tozlu raflara kaldırılıp unutulmamalı. O müfteriye karşı hukuk ve sistem "dur" demeli ki, dürüst eğitimcinin onuru ve mesleki vakarımız korunabilsin. Bir de madalyonun diğer yüzü var: Aile iklimi. Evde çocuğuyla gerçek bir bağ kuramayan ebeveynler, maalesef evlatlarının ruh halinden de bihaber kalıyorlar. Çocuk, evdeki o ilgisizliği veya duygusal boşluğu doldurmak için okulda yaşadığı ufacık bir pürüzü büyüterek eve taşıdığında; aile, kendi ihmalinin yarattığı o derin vicdan azabını dindirmek için bir anda "savaşçı" kesiliyor. "Ben çocuğumun arkasındayım!" naraları, aslında çoğu zaman o ihmalin üzerini örtme çabasından başka bir şey değil. Üstelik bizler sınıfta sadece müfredat anlatmıyoruz; koca bir "hız ve haz" çağının tortularıyla savaşıyoruz. Ekran bağımlılığıyla dikkati darmadağın olmuş bir çocuğun derse odaklanamaması öğretmenin yetersizliği değil, dijital dünyanın bir sonucudur. Ailede sınır çizilmeyen, disiplinden mahrum bırakılan çocukların öfke patlamaları, sınıfta sanki "öğretmen sınıfı yönetemiyormuş" gibi bir algı yaratıyor. Oysa faturası bize kesilen bu tablo, aslında sistemin ve toplumun ortaklaşa dokuduğu bir ruh halinin yansımasıdır. Yazınla bu kanayan yaraya parmak bastığın için tekrar teşekkürler hocam. Hem öğrencinin korunduğu hem de öğretmenin elinin "başıma bir iş gelir mi?" korkusuyla titremediği bir eğitim ikliminde buluşmak dileğiyle...