bu yazı bence çok doğru bir sorunu anlatıyor çünkü herkes aynı değil bazı öğrenciler ders çalışmayı sevmiyor ama başka işlerde çok iyi olabilir zorla okula gelen öğrenciler hem kendileri sıkılıyor hem de sınıfta düzeni bozabiliyor bu da öğretmenleri çok yoruyor ve gerçekten ders dinlemek isteyen öğrenciler de bundan etkileniyor aslında her öğrenciye aynı yolu zorlamak yerine onların neyi sevdiğine bakmak daha iyi olur bazıları okumak ister bazıları meslek öğrenmek ister bu yüzden eğitim sistemi biraz daha esnek olmalı yoksa hem öğrenciler hem öğretmenler zorlanmaya devam eder

Bu yazı gerçekten çok önemli bir soruna parmak basıyor. Özellikle “aynı sınıfta iki farklı dünya” ifadesi durumu çok net özetlemiş. Her öğrencinin aynı şekilde öğrenmek zorunda olmadığını, farklı yeteneklerin de en az akademik başarı kadar değerli olduğunu çok güzel anlatmışsınız. Zorunlu eğitim sisteminin hem öğrencileri hem de öğretmenleri nasıl yıprattığını bu kadar sade ve etkili bir şekilde ifade etmek gerçekten takdire değer. Bence en dikkat çekici nokta, çözümün de aslında çok net olması: çocukları yeteneklerine göre yönlendirmek. Çünkü herkesin parlayacağı alan farklıdır ve bunu erken fark etmek hem birey hem de toplum için büyük bir kazanç olur. Emeğinize sağlık, düşündüren ve farkındalık yaratan çok değerli bir yazı olmuş.

Yazdığınız bu yazıyı ve düşündüklerinizi aktardığınız bu makaleye Yorum yazmak epey zor olacak Çünkü böyle kaliteli ve günlük hayatımızı en doğru yansıtan bu yazıyı kelimelere sığdıramayız sizin gibi Kaliteli insanları nusaybinimizde görmek ve yazılarını okumak bize şeref veriyor yazının konusuna Gelecek olursak okullarda gördüğümüz bazı tip insanlar Okulla hiçbir alakası olmayan ve hiçbir şekilde bağdaştıramayacağımız öğrenciler görmek açıkçası bizi korkutan bir durum Çünkü böyle insanlar hem kendilerine zarar veriyor hem de çevrelerine Fayda sağlamıyor ailelerine de yük oluyorlar bir öğrencinin Eğer ki okul dersleriyle ve eğitimle alakalı sorunu varsa ve okula gitmek istemiyorsa şayet gitmemeli ve ailesini,öğretmenlerini Hatta arkadaşlarını bile daha fazla yormamalıdır Çünkü hayat haftanın 5 günü 8 saat derse ve sınıfı geçmek için çalıştığımız ve girdiğimiz yazılılardan ibaret değildir okul dışındaki faaliyetler de insaniyeti etkileyebilecek faktörlerdir bir kişi kendi ilgi alanına göre geleceğini seçmelidir kimse zor durumda kalacağı ve severek yapmayacağı bir işte başarılı olamaz çevresine de fayda sağlayamaz. Bu konu ile ilgili ailelere değinecek olursak Eğer onlar da çocuklarının fikirlerini olmalı ve onların isteğine göre hareket etmelidir hiçbir anne baba evladını zorla eğitime maruz bırakmamalıdır böyle bir durum yaşanması durumunda öğrenci de zorluk çekecektir çevresine de epey bir sıkıntı yaşatacaktır Dolayısıyla ebeveynlerin bu konu ile ilgili görevi çok mühim bir safta yer alıyor değerli hocam bu yazı ile ilgili Benim yorumum bu şekildedir umarım yazdıklarınız insanların geleceğine Işık tutar ve onlara yol gösterir Tekrardan söylüyorum ki sizin gibi milleti için öğrencileri için çalışan bir kişi bulunduğu sürece İnsanlar yanlış yola sapmayacaktır sizin bu Yazdığınız yazılar bizim için çok kıymetli ve değerlidir tekrardan Elinize emeğinize sağlık...

Bu sistemde en hızlı gelişen beceri: zil sesini 3 saniye önceden hissetme yeteneği :)))

Bizim okulda da Bazı öğrenciler için okul Full HD uyku deneyimi sunan tek kamu kurumu :)))

Hocam ben matematikte x’i bulamadım ama hayatımda ne yapmak istemediğimi erken keşfettim, bu da bir başarı sayılır mı :)))

Hocam sınıfta iki grup var: Sizi dinleyenler ve benim gibi hayatımın anlamı nerede kayboldu? diye içsel yolculuk yapanlar :)))

Hocam ben derse geliyorum ama ruhum sanayide çıraklık yapıyor akşam birleşiyoruz :)))

Hocam ben o köşede oturan öğrenciyim… Varlığım yokluğuma eşit ama yoklama alınırken Pisagor gibiyim hem varım hem yokum :))) Babam sağ olsun:)))

Aslında çözüm basit hocam İstemeyen öğrenci sanayiye, isteyen sınıfa… ama sistem diyor ki “hepiniz sıraya!” :)))

Öncelikle içtenlikle ve lafı eğip bükmeden konuya dikkat çektiğiniz için sizlere teşekkür ederim. Aslında bu konu genelin bildiği ama çoğu zaman görmezden gelindiği bir gerçeği izah ediyor. Eğitim bireyde doğru yönde davranış değişikliğini hedefler ve bireyin kendi becerilerini keşfetmesine yardımcı olur. Buradaki rol model ve en ağır yükü omuzlayan öğretmenlerdir. Fakat rayların dışına çıkma imkanı olmayan bir öğretmen ne kadar etkili olabilir. Hocamın bahsettiği “Yanlış kurulan denklem çözülmez.” İfadesi çok haklı bir ifadedir. O halde denklemin hatalarını tespit edip doğru kurmalıyız ki çözüm yada çözümlerimiz olsun. Buda tabiki yetkili iradenin, sahada çalışanın fikir ve tecrübelerini de hesaba katarak ve bağımsız bilimsel temellere dayanan bir sistem değişikliği ile mümkün olabilir. Hangi mesleği yaptığınızın bir önemi yok, önemli olan o mesleği nasıl yaptığınızdır. Bu vesile ile tekrar teşekkür ederim. Yazmaya devam.

Öncelikle cesaretinizi tebrik ediyorum Hocam. Bu sisteme baş kaldırmaya cesaret edebilen değerli öğretmenlerdensiniz. Eğitim sistemimiz hepimize aynı eğitimi veriyor ancak hiçbirimiz aynı değiliz. Birimiz topa meraklıdır diğerimiz kitaplara. Birimiz bilgisayarlara meraklıdır diğerimiz piyanoya. Hepimiz birbirimizden bu kadar farklı iken aynı eğitimi alıyoruz. Bu durum birçok öğrencinin okuldan nefret etmesine neden oluyor. Okuldan nefret eden öğrencilerden başarılı olmasını bekleyemeyiz. Bu yüzden zorunlu eğitimin en fazla ortaokula kadar sürmesi gerektir. Ortaokuldan sonra tüm öğrencilerin ilgi duyduğu alana yönlendirilmesi lazım ki gercekten işini seven, başarılı insanlara sahip olalım. Ülkemize gercekten fayda verecek bir yazı olmuş, ellerinize sağlık Hocam.

Zor ile yenen aş, ya karın ağrıtır ya baş. Atalarımız boşuna dememişler. Herkes okuyacak değil. Her birinde zeki çalışkan ve dürüst bireylere ihtiyacımız var

Öncelikle bu değerli yazınız için size teşekkür ediyorum hocam. Bence eğitim isteyene verilmelidir. Öğrencilerin yetenek ve kabiliyetleri farklıdır. Bakarsınız biri çok iyi düşünür , matematik profesörü olur. Bir başkasının ayak bilekleri çok iyidir, topla dans eder. Bir başkası kalem ile şaheser çizerken bir başkası bir yazı ile kalplere dokunur. Lakin bu böyle algılanmıyor maalesef. Toplumda "her okuyan iyi bir yere gelir." anlayışı mevcuttur. Kimse öğrencinin fikrini sormuyor. Eline bir kalem bir defter ile gönderilen öğrenci,isteksizce okula gelerek sıra başlarında gününün yarısını hatta daha fazlasını boş geçiriyor. Hal böyle olunca derslerde başarısız oluyor ve aile içinde azar işitiyor. Nitekim bu da çocuğun psikolojisini olumsuz yönde etkiliyor. Başka ailelerin evlatları ile kıyas edilen çocuklar, öğrencinin gururunu zedeliyor. Halbuki ailelere düşen çocuğunun ilgi ve alakalarına, yetenek ve kabiliyetlerine göre onları yönlendirmeleridir. Çünkü öğrenmek istemeyen bir öğrenciye zorla diploma aldırıp memur yapmak,ona işkence niteliğindedir. İlerde istemediği bir meslekte çalışmak öğrencinin mutsuz bir hayat sürmesine vesile olacaktır.

Değerli hocam;Gerçekten güzel bir konu olmuş teşekkür ediyorum.Malesef biz ailelerinde çok suçu var bu konuda şöyle çocuğumuz doktor,avukat,mühendis vs vs olsun diye diye çocukları zorluyoruz ve baskı oluşturuyoruz Buda otomatikmen çocukların üzerinde bir yük oluşturuyor…!Ayrıca özellikle bizim bölgede meslek liselerine devlet ve halkta çok önemsemiyor.Hocam yanlız şuda bir gerçek bazı öğretmenlerimizde belki ‘de müfredat gereği çocuklara çok yazılı ödev veriyorlar zaten çocuk okulda dersini alıyor eve on sayfa yazı yazmak zorunda kalıyor Buda çocuklar için zor oluyor (Heleki böyle teknoloji çağında)yani bununda gözönünde bulundurmak lazım.Ayrıca Eğitim camiyasıda her bölgeye göre aileleri bilgilendirmesi lazım çocukların yetenek ve bilgileri çerçevesinde yönlendirme acısından.Bu arada söylemeden geçemeyeceğim öğretmenlerimizin refah seviyesini yükseltmek lazım.Son yıllardaki ekonomik durum hem aile hem çocuklar acısından çok kötü durumda Buda çocukların gelişimini çok olumsuz etkilemektedir yeterince beslenemediği için.Selam ve saygılarımla…

Bu anlamlı yazınız için sizi içtenlikle tebrik ederim. Sahadan gelen bir öğretmenin gözlemlerini bu denli açık, yalın ve çarpıcı bir şekilde ifade etmeniz son derece kıymetlidir. Özellikle “aynı sınıfta iki farklı dünya” vurgunuz, eğitim sisteminde uzun süredir hissedilen fakat çoğu zaman dile getirilemeyen temel bir çelişkiyi güçlü bir biçimde ortaya koymaktadır. Zorunlu eğitimin iyi niyetli bir politika olmasına rağmen her öğrencinin ilgi, yetenek ve öğrenme motivasyonunun farklı olduğu gerçeğini göz ardı etmesinin doğurduğu sonuçları çok yerinde tespit etmişsiniz. Yazınız, yalnızca öğrencilerin değil, aynı zamanda öğretmenlerin yaşadığı tükenmişliği de görünür kılarak önemli bir farkındalık oluşturmaktadır. Eğitime dair bu tür sahici, eleştirel ve çözüm arayışını besleyen metinlerin çoğalması gerektiğine inanıyor; kaleminize ve emeğinize saygılarımı sunuyorum.

Değerli hocam öncelikle iyi bir yazar olduğunuz gibi iyi bir öğretmen ve ve gözlemci olduğunuzu belirtmek isterim. Şu an çalıştığım eğitim kurumunda yazınızdaki durumları yaşıyoruz. Okula eğitim öğretim amacıyla gelmeyen öğrenciler bu sefer eğitim öğretimi de engelliyorlar. Sınıfta , koridorda,bahçede ve bulundukları her ortamda eğitim öğretimi sekteye uğratıyorlar. Diğer taraftan iş alanında özellikle sanayii ve zanaatkar kesiminin ara eleman bulmakta sıkıntıları var. Eğitim öğretim kurumlarının her anlamda ama özellikle de müfredatta ve branşlaşmada iyi ve ayrıntılı bir güncellemeye ihtiyaç bulunmaktadır. Emeklerine, kalemine ve yüreğine sağlık değerli hocam.

Çok güzel tespitler değerli hocam. Zorla okula gönderilen öğrencilerinde bir zanaat edinme gibi dertlerinin olmadığı da bir gerçek maalesef.

Bana göre çağımızın en büyük sancılarından biri; 12 yıllık zorunlu eğitim sistemi… Özellikle lise döneminde, öğrenciyi günde 8-9 saat boyunca derslere mahkûm etmek; onu anlamadan, dinlemeden, sadece okulda tutmaya çalışmak… Bu durum hem öğrenciler hem de öğretmenler için ağır bir imtihana dönüşüyor. Çok kıymetli tespitlerde bulunmuşsunuz değerli hocam. Yüreğinize, emeğinize sağlık.

Bu satırlar sadece bir öğretmenin değil, aslında bir sistemin içinden gelen sessiz çığlığı gibi. En çarpıcı olan şey şu: Sorun ne öğrencide tek başına, ne öğretmende… sorun, ikisini de aynı kalıba zorlayan yapının kendisinde. Öğrenmek isteyenle istemeyeni aynı denklemde tutmaya çalıştığımız sürece, çözüm her zaman eksik kalacak. Çünkü eğitim, herkesi aynı yere götürmek değil; herkesi kendi potansiyeline ulaştırmaktır. Belki de artık “herkes okusun” yerine “herkes doğru yolu bulsun” demenin zamanı gelmiştir. Çok gerçek, çok gerekli bir sorgulama. ????

Sayın hocam eğitim sistemimizin en büyük çıkmazlarından birini yine çok güzel bir üslupla aktarmışsınız. Yazdıklarınıza sonuna kadar katılıyorum. Bazen de kendime soruyorum "biz bu çocukları nerede kaybettik?" diye. Eğitim sistemi zorunlu olmasa bu problem tek başına çözülebilir mi? Yine aile zoru ile okula gönderilen çocuklar illaki olacaktır ama şiddet eğilimlerinde de ciddi azalmalar olacağını düşünüyorum. Diğer yandan teknolojinin eğitim uygulamalarına doğru yansıtılamadığını düşünüyorum. Gelişen teknolojiye öğretmenler olarak bizlerde yeterince iyi adapte olamadık. Sistemde öğretmen gelişimini dönemlik monoton seminerlere indirgeyince çoğu öğretmen eski usül devam ediyor. Fakat artık verdiğiniz her ödevin cevabını yazabilecek bir teknoloji ile öğrencinin neyi ne kadar kendisinin yaptığını sorgulayamayacağımız yerdeyiz. Değişmesi gereken çok şeyler var gibi ve temel de cevaplardan ziyade sorular sormayı araştırmayı önceleyecek nesiller yetiştirebilmek dileğiyle.

Yazınız, sahadan gelen gerçek bir öğretmenin gözlemlerini çok net ve etkileyici bir şekilde yansıtıyor. Özellikle “aynı sınıfta iki farklı dünya” vurgusu, eğitim sistemindeki temel çelişkiyi sade ama güçlü bir dille ortaya koymuş. Zorunlu eğitimin iyi niyetli bir yaklaşım olmasına rağmen her çocuğun farklı yeteneklere sahip olduğu gerçeğini göz ardı etmesinin doğurduğu sorunları çok yerinde tespit etmişsiniz. Hem öğrenmek isteyen öğrencilerin verim kaybı yaşaması hem de istemeden okulda bulunan çocukların sistemden daha da uzaklaşması konusu oldukça çarpıcı. Ayrıca öğretmenlerin sadece ders anlatmakla değil, aynı zamanda disiplin, sabır ve güvenlik gibi birçok yükü omuzlamak zorunda kalmasını vurgulamanız yazıya ayrı bir derinlik katmış. Bu yönüyle metin, sadece bir eleştiri değil; aynı zamanda sahici bir durum tespiti niteliğinde. Mesleki eğitimin ve erken yönlendirmenin önemine dikkat çekmeniz de çözüm odaklı bir bakış sunduğunuzu gösteriyor. “İyi bir usta olmak başarısızlık değildir” ifadesi ise hem toplumsal algıyı sorgulayan hem de değerli bir mesaj veren güçlü bir cümle olmuş. Genel olarak yazınız; samimi, düşündürücü ve toplumsal bir soruna dikkat çeken güçlü bir metin. Eğitim üzerine kafa yoran herkesin kendinden bir parça bulabileceği nitelikte.

Kalemine sağlık üstad. Her cümlesine her kelimesine katılıyorum. Bu kanyan yaraya parmak bastığınız için sizi tebrik ediyorum????????????????

Hocam sizi canı gönülden tebrik ediyorum çok önemli bir konuyu ele almışsınız mükemmel bir yazı olmuş yüreğinize sağlık ????

merhaba hocam, Yazınızı büyük bir dikkatle okudum. Önceki yazılarınızda olduğu gibi yine eğitimde kanayan yaralara cesurca dokunmuş, sadece eleştirmekle kalmayıp çözüm yolları da sunmuşsunuz. Bu yaklaşım gerçekten çok kıymetli. Sahada aktif görev yapan bir öğretmen olarak ifade ettiğiniz her tespitin karşılığını birebir yaşıyoruz. Umuyorum ki bu tür yazılar, karar vericilerin de dikkatini çeker ve artık sorunları ertelemek yerine çözüm üretme noktasında somut adımlar atılır. Kaleminize, emeğinize ve bakış açınıza sağlık. Bir matematik öğretmeni olarak her satırın altına gönül rahatlığıyla imzamı atıyorum. ????

Doğru ve samimi tespitler,doğru yerlerde değer görmesi ümidiyle

Her bir kelimenin noktanın altına imzamı atiyorum agzina yüreğine kalemine sağlık değerli hocam

Kıymetli hocam meslektaşım öncelikle eğitimdeki bu yanlışı dile getirdiğin için tebrik ve teşekkürlerimi sunuyorum okadar haklısınki hani şöyle bir gerçek var hiç mesedesle hacı murat yarıştırılırmı malesef eğitimde yıllardır hep bu noktadayız hiç değişmedi inşallah çok geç olmadan MEB buna bir çözüm bulur .Gelişmiş ülkelere baktığımızda ara elamana çok önem veriliyor eğitimde öncelikle öğrencilerin yetenekleri baz alınıp ona göre eğitim veriliyor bizde zorla 12 yıl öğrencilerin sınavla alınanları hariç tamamı başarılı başarısız hepsi bir arada egıtime mecbur bırakılıyor oysa kıymetli hocam dediğin gibi bu ülkenin boyacıya kaportacıya tesisatcıya saymakla bitiremediğimiz bir çok meslek grubuna ihtiyaç vardır kısaca okumak istemeyenleri sanayilere veya başarılı oldukları alanlarla ilgili mesleki eğitimlere çıraklık eğitim meslek liseleri gibi okullara yönlendirerek hem ülkemizin kalkınmasına hem velinin en önemlisi öğretmenin mesleğini zevkle icra etmesini sağlar temennim MEB in tez zamanda bu sorunu çözmesi kıymetli hocam böylesine önem arzeden konuyu kaleme aldığın için tekrar teşekkür ederim ağzına yüreğine emeğine sağlık

Bütün öğretmenlerimiz birer bir pırlantadır öğrencilerin okumması öğretmenlerle hiçbir ilgisi alakası yoktur okulun bir köşesinde oturup da hiç öğretmenini görmezden gelip ve öğretmenini dinlemeyen genellikle aileden kaynaklı olan bir şeydir çünkü ailesi çocuğa bütün imkanları sağladığı için ve çocuk ne zaman ne almak istediğinde ailesi karşı çıkmadığı için ve günümüzce teknoloji ilerlediği için her çocuğun elinde birer telefon olduğu için eskiden yıl boyunca bir ayakkabıyla okula gittiğimi hatırlıyorum senemi iki pantolonla bitirdigimi biliyorum beden derslerinde eşofman alabilmek için ailemin her dediğini harfi harfini yerine getiriyordum sırf alabilmesi için ama bu devirde çocuğa elbise beğendirmek ayakkabı beğendirmek bile çok zor olmuş sen bile alamıyor oluyorsun kendisi alması lazım bütün problem aileden kaynaklanıyor her öğretmen öğrencisinin birer avukat birer mühendis birer doktor birer birim adama olmasını istiyor öğretmenler hiçbir ilgisi yok bütün suç aileler dedir bütün imkanları sağladığı için

Mesele şu ki 14-18 yaş arası bir gencin hiçbir yapısal (okul, mesleki iş veya kurs) çerçeveye resmi olarak dahil olmaması, sosyal izolasyona ve motivasyon kaybına yol açabileceği düşünülüyor. Yoksa bugün lise düzeyinde 3+1 veya 2+2 formülleri de tartışma masasındadır. Ancak toplumumuzda 12 yıllık eğitimin ilk 4 yılından itibaren akademik eğitime karşı isteksizliğin ortaya çıktığı gözlemlenmektedir. Bu noktada belki de "çocuk ve genç işi" kavramının irdelenmesi ve geçmişten bugüne hayatın doğal akışı içerisinde çocuklara uygun kendine yer edinebilmiş mesela aile işletmesinde destek çalışması gibi işlerin tekrar kabul görmesi olasıdır. Aksi halde modernitenin bizlere dayattığı "ya okul ya da başıboşluk vardır" öğretisine alternatif getirmek mümkün değildir.

Zorunlu eğitimi sadece 8 yılla sınırlandırıp liseyi becerilerini doğrultusunda yönlendirip teşvik edilmesi gerekmektedir. Aksi takdirde hocanın dediği gibi gelecekte bir çok iş kolunda usta bulamayız. Tebrikler hoca, çok önemli bir konuya değinmişsin.

Değerli hocam bir eğitimci olarak tespitleriniz doğru ve yerinde .12 yıllık zorunlu ve kesintisiz eğitim herkesi hemen hemen aynı şekle sokmayı amaclayan bir sistem ve yapılan sınavlarda herkese aynı şekilde uygulanıyor buda onun göstergesi.biz bilim ile ilmi coktannn ayırdık ilimden kaçtık bilime yöneldik sistem olarak buda sorunları aşılmaz dağlara bıraktı.bes parmak bir değil deyip zorla beş parmağı aynı uzunluğa getirin diyen bir sistemle çok parmak kırdik onları aynı uzunluğa getirmek için.ama artık şu belli ki ilimsiz bilim olmaz her bireyin kendi kapasitesi ahlaki kişiliği farklı bilgileri öğretirken ilmi konulardada bireyleri yetiştirmek gerek bunun için toplumun faydasına ve uygunluğuna göre bir eğitim modeli ve sistemelri olusturmak gerek .yaptığınız tespitlere katılıyorum ve yerinde görüyorum çalışmalarımızda basarilar dilerim.

Evet değerli hocam hevesi olmayan çocuk okuyamaz istediği yapabileceği bir çözüm daha verimli olur